Sen anlarsin

yesim434 · 02-08-2010, 02:16 PM

Tam ölüyorken kalktım sana yazıyorum işte, oysa sen yoksun. Sebebini sorma, belki bilmediğin ve hiç bilemeyeceğin acılarımı anlarsın diye… Ama anlatmam acılarımı da, hangi kelimeyi seçersem manayı eksik verecek biliyorum. Bilirim ki sen anlarsın, benim anlatmadıklarımı işte…
Boğulduğumu sanıyorum. İçimden de öylesine boğulmak geliyor ki, hani sanırsın gönüllüyüm ölmeye... Hiç böyle ölesim gelmemişti anlatamam. Yok olsam diye geçiriyorum içimden kaybolsam, hiçe karışsam. Hiç olmamışım gibi bitsem, tükensem ufukta yiten akşam güneşi hüznünde…
Kimse anlamasa nerden gelip nereye gittiğimi… Ama olmuyor, olmayacak biliyorum… Niye böyleyim, söyleyemem… Sorma, anlatmam, sen anlarsın.
Dağıldım, un ufak oldum, paramparçayım şimdi. Bedenim ve ruhum iki zıt kutup, yorgunum alabildiğince. Toplanmaya da ne takatim, ne isteğim var. Bir bedbinlik denizinde pusulasız, rotasız yelkenliyim, yalnızca yok olmak isteyen... Ölümü isterken, daha çok geldin aklıma… Anlatıp ölmeyi düşünüyorum, anlatmaya üşeniyorum, ölmeye üşenmezken. Sen anlarsın ben anlatmasam da, üşenmezsin…
Acayip bir tutkuyla bağlandım ölüme. Sabah akşam; uyurken, uyanırken, uyanıkken ölümü istiyorum. Ben mi arsızım, gelmeyen ölüm mü sence? Arsızlık sende deme sakın. Demezsin bilirim. Ama ola ki bu defa söylemek istersen, sakın ha söyleme... Bilirim sen benim en sakin limanımsın...
Ne zaman fırtına gelir, tayfun gelir, bora gelir; ben sana gelirim. Kollarsın beni vermezsin ne rüzgâra, ne yağmura kara vermezsin bilirim? Ola ki sıkılmışsan, bıkmışsan, vermek istersen de verme yine. Bir daha düşün benim için en sakin, en emin, en tek liman olduğunu.
Hem sen sahilimsin de benim... Bilirsin ben çok küçüğüm. İçimde kımıldar bir kız çocuğunun sokağa çıkarken akşamüzeri tek başına duyduğu korku. Ben de konuşamam kimseyle, kırarlar beni korkarım. Çok küçüğüm çok. Bildikçe bilmediklerim büyüyor gözümde ve ben de büyüyorum korkarak. Korkular da büyüyor ve bundan da korkuyorum ben…
Ölümü istemem bundadır belki. Sahi bundan mı sen bilirsin cevabını. Hem çok küçüksem niye sabahları uyanmamayı, akşamları uyumaya çalışırken bu denli istiyorum ölmeyi? Bilirsin cevabını değil mi? bilmezsen hiç sen olur musun? Bilmediğine inansam tam ölecekken neden kalkıp sana yazayım ki? Bir düşünsene.
Böyle işte neden yorulduğumu düşünüyorum. Sana yazdım bugün. Çekip gittiğini düşündüm Ama ordaymışsın hala. Uzağımda ve yakınımdasın seviniyorum. Gitmediğini düşünüyorum şimdi ne güzel... Sakın gitme. Gidersen ben öldükten sonra git. Nasılsa ben gideceğim, hiç gelmemiş gibi.
İçine girdiği, üstüne düştüğü her şeyden bir iz bırakmadan çıkmak isteyen bir gölgeyim. Düşlerimi kaybettim, düşlerim yok artık görmek istediğim. Gitmek istediğim, görmek istediğim, olmak istediğim bir yer yok. Sonra ben yapamam hiç bir şey, çok dağıldım hem de çok…
Tutunamıyorum işte neyleyim. Ben bu muyum bilmezdim; buymuşum, buyum işte. Şimdi bunaltıcı sıcaklara bakma sen, yakındır sonbaharın gelişi… Son bahar hüzün demler her dem ruhuma… Ölürsem hüzünlenmem artık. Hem özlediğim yağmurlar yağar üstüme. Şimdi içime akan gözyaşı selinde yatıyorum. Sen anlarsın sebebini.
Tuhaf hem ölmek istiyorum hem de ölmek isterken neden beni anlamanı istiyorum ki senden? Sen anlarsın işte. Anlama desem de anlarsın beni. Niyesini bilmem işte anlarsın bence. Acı çekiyorum, içim yanıyor. Kendime bile anlatamam hislerimi. Kendim bile anlamam kendimi.
Dedim ya dağıldım işte. Milyonlarca hüzün tanesiyim. Aslında iyi biriyimdir ben bilirsin. Şimdi niye böyle besbeter oldum. Güneşim mi çalındı, yoksa ben miydim düşünen güneşimin olduğunu beyhude?
Şiddetle neyi merak ediyorum biliyor musun tam ölecekken. Ya ölemezsem nasıl yaşarım bu hayatı diyorum… Öylesine bitik öylesine yitik gözümde, öylesine tükenmiş gönlümde her şey.
Hüzün yüklüyüm. Bir dağ yamacında tek başına bir ağacım.

Sen anlarsın…

02-08-2010, 02:16 PM	#1
Kullanıcı Profili yesim434 Tek Tabanca Kullanıcı Bilgileri Üyelik tarihi: Jan 2010 Mesajlar: 1.036 Konular: 614 Teşekkür Grafikleri Thanks: 0 Thanked 0 Times in 0 Posts Puan Grafiği Rep Puanı:14 Rep Gücü:4 RD: Ek Bilgiler	Sen anlarsin Tam ölüyorken kalktım sana yazıyorum işte, oysa sen yoksun. Sebebini sorma, belki bilmediğin ve hiç bilemeyeceğin acılarımı anlarsın diye… Ama anlatmam acılarımı da, hangi kelimeyi seçersem manayı eksik verecek biliyorum. Bilirim ki sen anlarsın, benim anlatmadıklarımı işte… Boğulduğumu sanıyorum. İçimden de öylesine boğulmak geliyor ki, hani sanırsın gönüllüyüm ölmeye... Hiç böyle ölesim gelmemişti anlatamam. Yok olsam diye geçiriyorum içimden kaybolsam, hiçe karışsam. Hiç olmamışım gibi bitsem, tükensem ufukta yiten akşam güneşi hüznünde… Kimse anlamasa nerden gelip nereye gittiğimi… Ama olmuyor, olmayacak biliyorum… Niye böyleyim, söyleyemem… Sorma, anlatmam, sen anlarsın. Dağıldım, un ufak oldum, paramparçayım şimdi. Bedenim ve ruhum iki zıt kutup, yorgunum alabildiğince. Toplanmaya da ne takatim, ne isteğim var. Bir bedbinlik denizinde pusulasız, rotasız yelkenliyim, yalnızca yok olmak isteyen... Ölümü isterken, daha çok geldin aklıma… Anlatıp ölmeyi düşünüyorum, anlatmaya üşeniyorum, ölmeye üşenmezken. Sen anlarsın ben anlatmasam da, üşenmezsin… Acayip bir tutkuyla bağlandım ölüme. Sabah akşam; uyurken, uyanırken, uyanıkken ölümü istiyorum. Ben mi arsızım, gelmeyen ölüm mü sence? Arsızlık sende deme sakın. Demezsin bilirim. Ama ola ki bu defa söylemek istersen, sakın ha söyleme... Bilirim sen benim en sakin limanımsın... Ne zaman fırtına gelir, tayfun gelir, bora gelir; ben sana gelirim. Kollarsın beni vermezsin ne rüzgâra, ne yağmura kara vermezsin bilirim? Ola ki sıkılmışsan, bıkmışsan, vermek istersen de verme yine. Bir daha düşün benim için en sakin, en emin, en tek liman olduğunu. Hem sen sahilimsin de benim... Bilirsin ben çok küçüğüm. İçimde kımıldar bir kız çocuğunun sokağa çıkarken akşamüzeri tek başına duyduğu korku. Ben de konuşamam kimseyle, kırarlar beni korkarım. Çok küçüğüm çok. Bildikçe bilmediklerim büyüyor gözümde ve ben de büyüyorum korkarak. Korkular da büyüyor ve bundan da korkuyorum ben… Ölümü istemem bundadır belki. Sahi bundan mı sen bilirsin cevabını. Hem çok küçüksem niye sabahları uyanmamayı, akşamları uyumaya çalışırken bu denli istiyorum ölmeyi? Bilirsin cevabını değil mi? bilmezsen hiç sen olur musun? Bilmediğine inansam tam ölecekken neden kalkıp sana yazayım ki? Bir düşünsene. Böyle işte neden yorulduğumu düşünüyorum. Sana yazdım bugün. Çekip gittiğini düşündüm Ama ordaymışsın hala. Uzağımda ve yakınımdasın seviniyorum. Gitmediğini düşünüyorum şimdi ne güzel... Sakın gitme. Gidersen ben öldükten sonra git. Nasılsa ben gideceğim, hiç gelmemiş gibi. İçine girdiği, üstüne düştüğü her şeyden bir iz bırakmadan çıkmak isteyen bir gölgeyim. Düşlerimi kaybettim, düşlerim yok artık görmek istediğim. Gitmek istediğim, görmek istediğim, olmak istediğim bir yer yok. Sonra ben yapamam hiç bir şey, çok dağıldım hem de çok… Tutunamıyorum işte neyleyim. Ben bu muyum bilmezdim; buymuşum, buyum işte. Şimdi bunaltıcı sıcaklara bakma sen, yakındır sonbaharın gelişi… Son bahar hüzün demler her dem ruhuma… Ölürsem hüzünlenmem artık. Hem özlediğim yağmurlar yağar üstüme. Şimdi içime akan gözyaşı selinde yatıyorum. Sen anlarsın sebebini. Tuhaf hem ölmek istiyorum hem de ölmek isterken neden beni anlamanı istiyorum ki senden? Sen anlarsın işte. Anlama desem de anlarsın beni. Niyesini bilmem işte anlarsın bence. Acı çekiyorum, içim yanıyor. Kendime bile anlatamam hislerimi. Kendim bile anlamam kendimi. Dedim ya dağıldım işte. Milyonlarca hüzün tanesiyim. Aslında iyi biriyimdir ben bilirsin. Şimdi niye böyle besbeter oldum. Güneşim mi çalındı, yoksa ben miydim düşünen güneşimin olduğunu beyhude? Şiddetle neyi merak ediyorum biliyor musun tam ölecekken. Ya ölemezsem nasıl yaşarım bu hayatı diyorum… Öylesine bitik öylesine yitik gözümde, öylesine tükenmiş gönlümde her şey. Hüzün yüklüyüm. Bir dağ yamacında tek başına bir ağacım. Sen anlarsın…

Seçenekler
Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder
Stil
Normal Hybrid-Şeklinde gösterime geç Ağaç şeklinde gösterime geç