dün gece o kadar çok alacakaranlık kuşağında takılmıstım ki, uyudugumda kabusun ardı arkası kesilmedi,

biz bi sitede oturuyoruz ama gördüğüm rüyada sanki başka bi sitedeymişim gibiydi. ev başka, otopark baska gibi, neyse arabamı almaya giderken, uzaktaki bi arabanın içinde bir boz ayı gördüm. nedir ne değildir diye o arabaya doğru seyirtirken, ayı arabadan fırladı ve bana saldırdı, ayının sahibi geldi onu aldı falan. bana kötü kötü baktı, ve ben gittim. sonra evin içindeydim, hani olur ya, zombiler bi grup insanı bi karavanın içinde sıkıştırır. aynı o hesap, ama bunlar zombi değil. bi insan ordusu, yakaladıklarını parçalıyolar. bunlar da böyle toplum tarafından dışlanmış insanlarmış, hani kro deriz, ıy deriz ya, o tip insanlar. ordu halinde gelip insanları parçalayıp gidiyorlar. belli bi süre sonra yine geliyolarmış. ben ve ailem tüm saldırılardan kurtuluyomusuz hep. işin boktan yanı, hiç polis falan yok bizi koruyan. neyse, bi gün yine saldırıyolar. biz kapıları falan kitliyoruz. balkonumuza insan parçaları, kesilmiş kafalar falan atıyo bunlar. sizi öldürücez, parcalıcaz falan diolar. bağarışlar çağarışlar. en sonda, işte o kemikler, etler, parçalanmıs cesetler falan. neyse en son olarak, kendimi arabamın içinde kaçarken buldum. ama heryerde ordu halindeler. yani arabayı üstlerine sürsem, bi süre sonra insan yığınlığından durmak zorunda kalıcam. kaçacak yer yok. en son sürerken, o en başta bahsettiğim ayılı adama çarpmak üzereydim. o da bunlardanmış işte, neyse, arabayı frenledim araba yan yaptı. bu da bana ateş açtı, ama sadece lastiklere sıktı. ön sağ lastik kaldı sadece. ben kaçarken bu sefer hız da yapamıyodum. o kadar dehşetti ki, resmen bütün insanlık beni parçalamak istiyo gibiydi. kaçarken arabamın üstüne insan etleri, parçalar atıyolardı. sanki hepsi, benim moralimin bozulup pes etmemi sağlamak gibiydi. ama neyseki uyandım hani kabuslardan uyanınca oh dersiniz ya. derin bi iç çektim. sonra akşama kadar uyudum